REDERING
„Naam van een sluwe of welbespraakte voorvader”
Mijn achternaam Redering betekent zoiets als 'nakomeling van de wijze raadgever'!
De betekenis van de achternaam REDERING
Redering is vermoedelijk afgeleid van de oude Germaanse voornaam Rathari of Redegar, opgebouwd uit 'rat/rad' (raad, beraad) en 'ger' (speer). De naam duidt op iemand die bekendstond als raadgever of wijze strijder binnen zijn gemeenschap.
Het familiewapen van REDERING
„Door raad ontgonnen”
In sinopel een zilveren bijl van kap, vergezeld boven van twee zilveren staven schuinkruislings geplaatst, en een schildhoofd van goud beladen met drie ronde schildjes van sinopel.
De naam Redering is zeldzaam en draagt de sporen van een dubbele herkomst, kenmerkend voor het grensgebied tussen het Rijnland en Noordwest-Nederland waar zij vermoedelijk is ontstaan. Het grondwoord "Reder" verwijst enerzijds naar de oude Germaanse stam "rad", die "raad" of "advies" betekent — de naam van iemand wiens woord gewicht in de schaal legde binnen de gemeenschap. Anderzijds klinkt in de naam het werkwoord "roden" of "reden" door, het rooien en ontginnen van bos tot bouwland, een activiteit die in de vroege middeleeuwen hele nederzettingen hun naam gaf. Het achtervoegsel "-ering" bevestigt deze afstamming: wie behoorde tot het geslacht van de Reder, de raadsman of de ontginner, droeg deze naam verder door de eeuwen, ook toen families later uitweken naar andere delen van Europa en Noord-Amerika.
Het wapen verenigt beide betekenislagen in één beeld. Het schild is sinopel, het groen van het ongerepte woud, de grond waaruit de eerste ontginners hun bestaan sneden. Daarin staat een zilveren bijl van kap, het werktuig van de rooier, die de naam "reden" — ontginnen — rechtstreeks in beeld brengt. Boven de bijl kruisen twee zilveren staven schuinsgewijs: dit zijn de staven van de raadsman, het teken van beraadslaging en gezag, verwijzend naar de oorsprong in "rad", raad. Het schildhoofd van goud draagt drie ronde schildjes van sinopel, de opeenvolgende ontginningen — de nederzettingen die door de generaties heen uit het woud werden gewonnen, telkens opnieuw groen te midden van het goud van welvaart. De helm, het gevlochten dekkleed in groen en goud en de bijl als helmteken tussen twee eikentakjes herhalen ditzelfde verhaal boven het schild: kracht van de bijl, standvastigheid van de eik. De zinspreuk "Door raad ontgonnen" bindt beide oerbetekenissen van de naam samen: het land werd niet enkel met kracht, maar ook met beraad gewonnen, en zo is ook de familie zelf geworden wat zij is.
De geschiedenis van de naam REDERING
De achternaam Redering is een zeldzame familienaam met vermoedelijk Germaanse of Nederduitse wortels, die teruggaat op oude patroniemvormen uit het Rijnland en aangrenzende gebieden van Noordwest-Duitsland en Nederland. Etymologisch wordt de naam in verband gebracht met het achtervoegsel "-ing" of "-ering", dat in de Germaanse naamgeving vaak werd gebruikt om afstamming of toebehoren aan te duiden, vergelijkbaar met "zoon van" of "afkomstig van". Het grondwoord "Reder" zou kunnen teruggaan op de oude Germaanse naamstam "rad", wat "raad" of "advies" betekent, en mogelijk verwant is aan namen zoals Rader, Rade of Redder, die eveneens in middeleeuwse bronnen voorkomen. Een andere mogelijke verklaring verbindt de naam met beroepen of plaatsnamen die verwijzen naar rooiing van land ("roden" of "reden" in de betekenis van ontginnen), wat wijst op een toponymische oorsprong gerelateerd aan ontginningsnederzettingen uit de vroege middeleeuwen.
Historisch gezien komt de naam Redering slechts sporadisch voor in archiefstukken, wat wijst op een beperkte verspreiding en mogelijk een lokale oorsprong binnen een specifieke regio, vermoedelijk in het grensgebied tussen Duitsland en Nederland. Door de geringe frequentie van de naam is uitgebreide genealogische documentatie schaars, maar de vorm suggereert een ontwikkeling die typisch is voor de vroegmoderne tijd, toen achternamen zich definitief vastlegden op basis van herkomst, beroep of afstamming. Families met de naam Redering zijn in latere eeuwen mogelijk geëmigreerd naar andere delen van Europa en zelfs naar Noord-Amerika