LOHUIZEN
„Genoemd naar een huis bij een bos of moerasgrond”
Mijn achternaam Lohuizen verwijst naar een huis bij een bos - letterlijk 'thuis in het lo'.
De betekenis van de achternaam LOHUIZEN
Lohuizen is een plaatsnaam-achternaam en verwijst naar 'lo' (een licht bos of open plek in bosland) en 'huizen' (huizen/woningen). De naam duidde oorspronkelijk iemand aan die afkomstig was van een nederzetting met die naam, gelegen bij zo'n bosachtig terrein.
Het familiewapen van LOHUIZEN
„Geworteld in het bos”
In sinopel, op een verhoging van goud (zandgrond), een zilveren huis vergezeld van twee eikenbomen van goud, één aan weerszijden.
De naam Lohuizen is een echt Nederlands verhaal van grond en gemeenschap: hij is samengesteld uit "lo" of "loo", het Oudnederlandse en Middelnederlandse woord voor een bos of een open plek in bosrijk zandgebied, en "huizen", de meervoudsvorm van "huis", dat duidt op een kleine nederzetting. Samen betekende de naam letterlijk "huizen bij het bos" — een aanduiding voor de plek waar de eerste dragers woonden, ontstaan in de middeleeuwse ontginningstijd toen mensen bospercelen op zandgrond omvormden tot bewoonbaar en bewerkbaar land. Vooral in Overijssel, Drenthe en delen van Gelderland, streken met bossen, heidevelden en verspreide boerderijen, wortelde deze naam zich stevig, en pas na de invoering van de Burgerlijke Stand in 1811 werd hij door de betreffende families officieel en blijvend vastgelegd.
Het schild toont een veld van sinopel (groen), de kleur van het woud zelf, waarop een verhoging van goud rust die de zandgrond verbeeldt waarop de nederzetting ooit werd gesticht — de typische bodem van de Nedersaksische ontginningsgebieden waar de naam vandaan komt. Daarop staat een zilveren huis, het directe beeld van "huizen": de nederzetting, het thuis, de plek van samenkomst en voortbestaan van het geslacht. Aan weerszijden rijzen twee eikenbomen van goud op, die het "lo" of bos verbeelden waarnaar de naam verwijst, en die in het goud tevens duurzaamheid en groei uitdrukken — de eik als boom die eeuwen overleeft, net zoals een familienaam eeuwen overleeft. De wapenspreuk "Geworteld in het bos" vat deze boodschap samen: een familie die, net als de eik en het huis tussen de bomen, haar wortels vindt in de bosrijke grond van herkomst en van daaruit generatie na generatie stand hield. Dit wapen is een eigentijds ontworpen familiewapen in de heraldische traditie, gebaseerd op de etymologie van de naam, en geen historisch overgeleverd wapen.
De geschiedenis van de naam LOHUIZEN
De achternaam Lohuizen behoort tot de categorie van Nederlandse toponymische familienamen, wat betekent dat de naam is afgeleid van een plaats- of veldnaam waar de oorspronkelijke drager van de naam woonde of vandaan kwam. Etymologisch gezien is de naam samengesteld uit twee elementen: "lo" of "loo", wat in het Oudnederlands en Middelnederlands verwijst naar een bos, bosje of open plek in een bos op zandgrond, en "huizen", de meervoudsvorm van "huis", wat wijst op een nederzetting of verzameling woningen. De naam betekent dus letterlijk zoiets als "huizen bij het bos" of "nederzetting in of nabij een bosrijk gebied". Dit type samenstelling komt veel voor in de Nederlandse en Nedersaksische naamgeving, vooral in gebieden waar ontginning van bosgrond plaatsvond in de middeleeuwen. De naam Lohuizen wordt van oudsher voornamelijk aangetroffen in de noordoostelijke provincies van Nederland, met name in Overijssel, Drenthe en delen van Gelderland, gebieden die van oudsher gekenmerkt werden door bossen, heidevelden en verspreide agrarische nederzettingen.
Historisch gezien ontstonden achternamen zoals Lohuizen in Nederland pas op grotere schaal na de invoering van de Burgerlijke Stand door Napoleon in 1811, toen alle inwoners verplicht werden een vaste achternaam te registreren. Voor die tijd gebruikten mensen vaak patroniemen of werden zij aangeduid naar hun woonplaats, wat verklaart waarom veel families de naam van hun boerderij, buurtschap of woonomgeving aannamen als achternaam. Families met de naam Lohuizen zijn door de eeuwen heen verspreid geraakt, met name door migratie naar West-Nederland en later ook naar het buitenland, waaronder de Verenigde Staten en Canada, waar Nederlandse emigranten in de negentiende en twintigste eeuw naartoe trokken. Een opmerkelijk kenmerk van de naam is de sterke regionale binding aan het Nedersaksische taalgebied, wat te herkennen is aan de typische klankvorm en spelling. Genealogisch onderzoek toont aan dat verschillende families met deze naam onafhankelijk van elkaar zijn ontstaan op verschillende locaties die "Lohuizen" heetten of een vergelijkbare naam droegen, wat betekent dat niet alle huidige dragers van de naam noodzakelijkerwijs van elkaar afstammen, ondanks de gedeelde etymologische oorsprong.