WILDBRET
„Naam voor een wildjager of wildhandelaar”
Mijn achternaam betekent letterlijk 'wildvlees' — mijn voorouders waren blijkbaar de jagers of poeliers van hun dorp!
De betekenis van de achternaam WILDBRET
Wildbret is afgeleid van het Middelhoogduitse/Middelnederlandse woord voor het vlees van wild gevogelte of wild gedierte, zoals hert of ree. De naam wees waarschijnlijk op iemand die wild ving, verhandelde of aan tafel serveerde, bijvoorbeeld een jachtopziener of poelier.
Het familiewapen van WILDBRET
„Trouw aan het woud”
Doorsneden van sinopel en sabel, boven een lopend hert van goud, onder een jachthoorn van zilver gehecht van goud, met een schildhoofd van sabel beladen met drie eikenbladeren van goud.
De naam Wildbret is ontstaan in het Duitse taalgebied, afgeleid van het Middelhoogduitse "wildbrÄt", dat letterlijk "wildvlees" of "wildbraad" betekende — het vlees van herten, everzwijnen en ander jachtwild dat als kostbare delicatesse gold aan de tafels van adel, kloosters en herbergen. Als beroepsnaam wijst Wildbret op voorvaderen die in de middeleeuwen werkzaam waren als jagers, wildhoeders of leveranciers van wildvlees, gebonden aan de uitgestrekte jachtgronden van Zuid-Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Generatie na generatie droegen zij zorg voor het wild en het woud dat hun bestaan en hun naam vormde, een taak die evenveel vakmanschap als eerbied voor de natuur vereiste.
Het schild is doorsneden van sinopel (groen) en sabel (zwart): het groen verbeeldt het levende woud, het domein van de jacht, terwijl het zwart de ernst en soberheid van het ambacht toont. Het lopende hert van goud in het groene veld is de kern van de naam zelf — het wildbret waarnaar de familie heette, hier niet als prooi maar als trots, levend symbool van de wildernis die zij beheerden. De zilveren jachthoorn, gehecht van goud, in het zwarte veld verwijst naar het signaal van de jacht en naar de wildhoeder die het wild bijeenriep en beheerde; het schildhoofd van sabel met drie eikenbladeren van goud herinnert aan de eikenbossen waarin het edelwild leefde en waarvan de eikels het wild voedden. De wapenspreuk "Trouw aan het woud" vat de kern van de familie samen: een geslacht dat eeuwenlang verbonden bleef aan bos en wild, met toewijding en verantwoordelijkheid als grondslag van hun naam en bestaan.