SCHOVEMAKER

Het familiewapen van SCHOVEMAKER

„Wat men bindt, houdt stand”

In goud een schoof van koren van natuurlijke kleur, gebonden met een band van sabel, staande op een grondvlak van sinopel, vergezeld van twee sikkels van azuur met gevest van zilver, schuinkruislings achter de schoof geplaatst.

De naam Schovemaker ontstond in de late middeleeuwen in de akkerbouwstreken van Overijssel, Gelderland en Groningen, waar de jaarlijkse graanoogst het leven van hele gemeenschappen bepaalde. Wie schoven maakte, bond de afgesneden korenhalmen tot stevige bundels — een precies en fysiek zwaar werk dat bepaalde of de oogst behouden bleef voor de winter. De eerste dragers van deze naam waren geen grootgrondbezitters maar vaklieden van het veld: mensen wier waarde werd afgemeten aan hun handen en hun volharding, en wier naam letterlijk vastlegde wat zij elke oogst opnieuw tot stand brachten.

Het schild toont een gouden veld (or), de kleur van het rijpe koren zelf, waarop een schoof van natuurlijke kleur is geplaatst, gebonden met een band van sabel (zwart) — de handeling van het binden die de naam Schovemaker draagt, vastgelegd in de heraldiek. De schoof rust op een grondvlak van sinopel (groen), het land waaruit de oogst werd gewonnen. Twee sikkels van azuur, met gevest van zilver, kruisen schuin achter de schoof: het gereedschap waarmee het koren werd gesneden voordat het gebonden kon worden, en zo het complete verhaal van snijden en binden in één beeld samenbrengen. Het gevest van zilver staat voor de zorgvuldigheid en toewijding van het handwerk. De wapenspreuk "Wat men bindt, houdt stand" verwijst zowel naar de letterlijke schoof, die pas standhoudt wanneer zij goed gebonden is, als naar de familie zelf: een naam die generaties lang samengebonden bleef door dezelfde toewijding aan het werk. Dit is een nieuw ontworpen wapen, gegrond in de heraldische traditie en de eerlijke oorsprong van de naam, niet een historisch overgeleverd wapen.