SCHONIS
„Latijnse geleerdennaam voor een 'mooie' familie”
Mijn achternaam is een Latijnse versie van 'de mooie' — geleerdenlatijn uit de 16e eeuw!
De betekenis van de achternaam SCHONIS
Schonis is waarschijnlijk een gelatiniseerde vorm van het Nederlandse 'Schoon' of 'De Schone', wat 'mooi' of 'schoon' betekent. Geleerden en geestelijken latiniseerden hun namen vaak in de 16e-17e eeuw door er een Latijnse uitgang zoals '-is' of '-ius' aan toe te voegen.
Het familiewapen van SCHONIS
„Schoon van hart en naam”
De naam Schonis is vermoedelijk ontstaan als een verlatiniseerd patroniem, gevormd naar het Middelnederlandse woord "schoon" — in de betekenis van mooi, fraai of zuiver — aangevuld met de geleerde uitgang "-is" die in de vijftiende en zestiende eeuw door klerken en geestelijken werd toegevoegd bij het optekenen van doop- en kerkregisters in de Lage Landen. Wie deze naam voor het eerst droeg, was waarschijnlijk iemand met een opvallend uiterlijk of een onderscheidende, zuivere karaktertrek, wiens bijnaam zich generatie na generatie tot familienaam verstevigde, eerst gesproken, later door de pen van een klerk vastgelegd in het Latijn. Zo verbindt de naam Schonis het gewone spreken van het volk met de geschreven traditie van de kerk, en draagt hij tot op vandaag de herinnering aan die ene voorouder wiens schoonheid — van gelaat of van gemoed — de moeite waard werd geacht om vast te leggen.
Het schild is per fess verdeeld in azuur en zilver, een eenvoudige maar heldere tweedeling die de twee lagen van de naam weerspiegelt: het gesproken Middelnederlandse "schoon" vanuit het volk (het zilver, symbool van zuiverheid en helderheid) en de geleerde Latijnse toevoeging "-is" vanuit de kerkelijke schrijftraditie (het azuur, kleur van hemel en geleerdheid). In het bovenste veld staan twee gouden zesspitsige sterren, die de klerken en geestelijken verbeelden die de naam voor het nageslacht vastlegden — hun licht wijst de weg door de eeuwen. In het onderste veld bloeit op een groene grond een zilveren lelie, een sprekend beeld (canting) voor "schoon": de lelie staat van oudsher voor zuiverheid en fraaiheid, en verwijst rechtstreeks naar de stam van de naam zelf. De wapenspreuk "Schoon van hart en naam" vat de kern van het geslacht Schonis samen: een familie wier naam letterlijk schoonheid draagt, zowel in uiterlijk als in wezen, van geslacht op geslacht.
De geschiedenis van de naam SCHONIS
De achternaam Schonis behoort tot de categorie van Nederlandse en Vlaamse familienamen die hoogstwaarschijnlijk zijn ontstaan als patroniem, waarbij de uitgang "-is" duidt op een verlatiniseerde genitiefvorm, vergelijkbaar met namen als Cornelis of Gerardis. De stam "Schon" verwijst vermoedelijk naar het Middelnederlandse woord "schoon", wat mooi, fraai of zuiver betekent, en werd in de middeleeuwen vaak gebruikt als bijnaam voor een persoon met een opvallend uiterlijk of onderscheidende karaktereigenschap. Het is ook mogelijk dat de naam is afgeleid van een beroepsnaam of van een verwante vorm van "Schoen" of "Schoenmaker", aangezien in sommige regio's klankverschuivingen optraden bij de overgang van gesproken naar geschreven taal. De toevoeging van de Latijnse uitgang wijst op een ontstaansperiode waarin geestelijken en klerken, die vaak verantwoordelijk waren voor het bijhouden van doop- en kerkregisters, namen naar Latijns gebruik vertaalden of aanpasten, een praktijk die veelvuldig voorkwam in de vijftiende en zestiende eeuw in de Lage Landen.
Geografisch wordt de naam Schonis voornamelijk aangetroffen in Nederland en delen van Vlaanderen, met