SANDERSE

Het familiewapen van SANDERSE

„Beschermer van het land”

Golfsgewijs doorsneden van azuur en sinopel, een klimmende leeuw van goud, getongd en genageld van keel, houdende in de rechtervoorpoot een zilveren zwaard met gouden gevest, rechtop, de leeuw geplaatst op de golvende deellijn.

De naam Sanderse is een patroniem: zij duidde oorspronkelijk een zoon van Sander aan, een verkorte vorm van Alexander. Dat woord komt uit het Grieks, waar "alexein" (verdedigen, beschermen) en "andros" (man) samen betekenen "beschermer van het volk". De uitgang "-se" is een typisch Zeeuwse en Zuid-Hollandse manier om zo'n patroniem te vormen, en de naam werd al eeuwenlang gedragen door boeren- en vissersfamilies langs de kust van Zeeland en de Zuid-Hollandse eilanden, lang voordat Napoleons Burgerlijke Stand deze namen in 1811 definitief vastlegde. In een streek waar het land voortdurend bevochten moest worden op het water, paste een naam die "beschermer" betekende bijzonder goed bij de mensen die er woonden.

Het schild toont dit verhaal met een golvend gedeeld veld van azuur en sinopel: het blauw verbeeldt de zee en de rivieren die het Zeeuwse land omringden en bedreigden, het groen de vruchtbare polders die daarachter gewonnen en verdedigd werden. Op de golvende scheidslijn tussen beide staat de klimmende leeuw van goud, getongd en genageld van keel — een verwijzing naar Sander/Alexander zelf, de naamgevende voorvader wiens naam "beschermer van mannen" betekent, hier verbeeld als de waakzame gestalte die letterlijk op de grens tussen water en land post vat. In zijn poot houdt de leeuw een zilveren zwaard met gouden gevest omhoog: niet als wapen van verovering, maar als teken van bescherming en waakzaamheid, precies zoals de naam Sanderse door de eeuwen heen heeft betekend. De zinspreuk "Beschermer van het land" vat deze erfenis samen: een familie die, generatie na generatie, staat waar water en land elkaar ontmoeten, om te behoeden wat gewonnen is.