KLINKERT
„Klinkert: genoemd naar de klinkende munt of straatklinker”
Mijn achternaam Klinkert komt van een klinkende baksteen of oude munt, wie had dat gedacht!
De betekenis van de achternaam KLINKERT
Klinkert verwijst hoogstwaarschijnlijk naar 'klinkaard', een oude benaming voor een gebakken straatsteen of harde baksteen, en duidde dus iemand aan die deze stenen maakte, verhandelde of ermee werkte. Een andere mogelijkheid is dat de naam teruggaat op een oude muntnaam ('klinkert'), gegeven aan iemand die met geldzaken te maken had.
Het familiewapen van KLINKERT
„Wat klinkt, houdt stand”
Doorsneden golvend van keel en azuur, beladen met drie gouden klinkers (twee en een) schuin geplaatst, vergezeld van boven een gouden klok.
De naam Klinkert ontstond in de Middeleeuwen in de Nederlandse en Vlaamse taalgebieden, vermoedelijk als beroepsnaam voor een steenbakker, metselaar of handelaar in bouwmaterialen die werkte met de "klinkaert" — een harde, goed gebakken baksteen die een heldere klank gaf wanneer men erop klopte. Een andere lezing verbindt de naam met het werkwoord "klinken", en wijst zo naar een smid, ketelmaker of iemand met een markante, luide stem. Vooral in Zuid-Holland, Noord-Holland en Zeeland, waar de baksteenindustrie langs de rivieren bloeide, vestigde de naam zich stevig, om later via handel en kolonisatie ook Nederlands-Indië te bereiken, waar Hillebrandus Cornelius Klinkert als bijbelvertaler naam maakte. Zo draagt de familie een erfenis die zowel ambachtelijk als intellectueel is: stevig gebakken en tegelijk welluidend.
Het schild is doorsneden golvend van keel en azuur: de golvende lijn verbeeldt de rivieren en waterwegen waarlangs de steenbakkerijen stonden en waarover de klinkers naar hun bestemming voeren, terwijl keel (rood) het vuur van de oven oproept en azuur het water dat de handel droeg. De drie gouden klinkers, schuin geplaatst en twee-en-een gerangschikt, verwijzen rechtstreeks naar de klinkaert zelf — de harde, goed gebakken steen die de naam zijn oorsprong gaf, en het goud (or) staat voor de waarde en degelijkheid van wat met eigen handen werd gebouwd. De gouden klok, geplaatst boven de stenen, verbeeldt het "klinken" in de andere zin van het woord: het heldere geluid, de stem die gehoord wordt, en herinnert tevens aan de vertaler die Gods woord liet klinken in een nieuwe taal. De wapenspreuk "Wat klinkt, houdt stand" verenigt beide betekenissen van de naam: wat goed gebakken of goed gesmeed is, en wat helder klinkt, blijft overeind door de generaties heen.
De geschiedenis van de naam KLINKERT
De achternaam Klinkert vindt zijn oorsprong in de Nederlandse en Vlaamse taalgebieden en behoort tot de categorie van beroeps- of kenmerknamen die in de middeleeuwen ontstonden. Etymologisch wordt de naam meestal herleid tot het Middelnederlandse woord "klinkaert" of "klinkert", dat verwijst naar een harde, goed gebakken baksteen die een heldere, "klinkende" klank produceert wanneer erop wordt geklopt. Deze klinkers werden veel gebruikt in de bouw, vooral voor bestrating en gevels, en het is aannemelijk dat de naam oorspronkelijk werd gedragen door personen die als steenbakker, metselaar of handelaar in bouwmaterialen werkzaam waren. Een andere mogelijke afleiding komt van het werkwoord "klinken", wat kan duiden op een persoon met een luide of markante stem, of op iemand die actief was in een ambacht waarbij metaal werd bewerkt en tot klinken werd gebracht, zoals een smid of ketelmaker. De naam kan zich zowel als beroepsnaam als bijnaam hebben ontwikkeld, afhankelijk van de regio en de sociale context waarin hij ontstond.
Geografisch wordt de naam Klinkert vooral aangetroffen in Nederland, met concentraties in de provincies Zuid-Holland, Noord-Holland en delen van Zeeland, waar de baksteenindustrie historisch een belangrijke economische rol speelde langs de rivieren en waterwegen. Ook in Vlaanderen komt de naam voor, wat wijst op een gedeelde Nederlandstalige oorsprong binnen de Lage Landen. In de loop van de zeventiende en achttiende eeuw verspreidde de naam zich verder door migratie binnen de Nederlanden, en via kolonisatie en handel bereikte de naam ook Nederlands-Indië (het huidige Indonesië), waar Klinkert een bekende naam werd, onder meer dankzij de taalkundige en bijbelvertaler Hillebrandus Cornelius Klinkert, die in de negentiende eeuw een belangrijke rol speelde bij de vertaling van de Bijbel in het Maleis. Dit onderstreept hoe de naam niet alleen een ambachtelijke oorsprong weerspiegelt, maar in sommige takken van de familie ook verbonden ra