HOUT

Het familiewapen van HOUT

„Geworteld, gehouwen, gegroeid”

In sinopel een ontwortelde eik van goud, vergezeld in de voet van twee gekruiste zilveren houthakkersbijlen.

De naam "Hout" is een van de meest directe en eerlijke familienamen uit de Nederlandse en Vlaamse traditie: zij verwijst rechtstreeks naar het woud, het houtwerk of het beroep van houthakker en houthandelaar. In de middeleeuwen, toen bossen niet alleen bron van brandstof en bouwmateriaal waren maar ook van levensonderhoud, werd een man die bij het bos woonde of met hout werkte simpelweg naar dat hout vernoemd. Zo ontstond, vooral in de bosrijke streken van Noord-Brabant en Vlaanderen, een naam zonder franje of aanspraak op adellijke afkomst — een naam die zei wie je was door te zeggen waar je stond en wat je handen deden. Samengestelde vormen als "Van der Hout" en "Houtman" tonen hoe wijdverbreid en verankerd dit ene woord in de naamgeving werd, generatie na generatie.

Het schild van dit nieuw ontworpen wapen is daarom in sinopel (groen) gehouden, de kleur van het woud zelf waaruit de naam is voortgekomen. Daarin staat een ontwortelde eik van goud: de eik omdat hij van oudsher de koning van het Nederlandse bos is, sterk en langlevend, en ontworteld omdat zijn zichtbare wortels de continuïteit van de familie door de eeuwen heen verbeelden — een geslacht dat, als de boom zelf, diep verankerd blijft ook wanneer het wordt verplaatst of getekend door de tijd. Onder de eik kruisen twee zilveren houthakkersbijlen: het werktuig van de houthakker en houthandelaar die de naam ooit droeg, een eerlijk eerbetoon aan de arbeid waaruit het bestaan van de familie werd gewonnen. De helm boven het schild draagt als helmteken een jonge, opgroeiende eik in goud tussen twee eikenbladeren: het teken dat uit het gevelde hout altijd weer nieuw leven ontspruit. De wapenspreuk "Geworteld, gehouwen, gegroeid" vat deze drieslag samen — de wortels die de herkomst vasthouden, het hout dat door mensenhanden werd bewerkt, en de groei die desondanks nooit stopt.