DE PAUW
„Trots als een pauw: bijnaam die bleef plakken”
Mijn achternaam betekent letterlijk 'de pauw' - trots gaat blijkbaar in de familie.
De betekenis van de achternaam DE PAUW
'De Pauw' is een Vlaamse bijnaam-achternaam die verwijst naar de pauw als vogel. Vermoedelijk kreeg een voorvader deze naam vanwege ijdelheid, opvallende kleding of een trotse, pronkerige houding.
Wilt u zien wat er in de registers staat? Het verdiepingsdossier DE PAUW bevat de akten, de tellingen en de originele registerbladen — met bij elke bewering de bron erbij. €47
Bekijk het dossier DE PAUW →Bijnaam naar de trotse pauw
Deze naam heeft meer dan één mogelijke herkomst. Hieronder staan ze allebei, met bij elke uitleg hoe zeker die is.
VastgesteldDe achternaam De Pauw is opgebouwd uit het bepaalde lidwoord 'de' en het zelfstandig naamwoord 'pauw', de vogel die al sinds de oudheid bekend staat om zijn indrukwekkende staart en zijn statige, bijna theatrale manier van lopen. Het woord 'pauw' gaat terug op het Latijnse 'pavo', dat via het Oudfrans en vroege vormen van het Nederlands zijn weg vond in de volkstaal van de Lage Landen. Dat een dierennaam met lidwoord als achternaam functioneert, is op zichzelf niets bijzonders: in de middeleeuwse naamgeving werden mensen voortdurend vergeleken met dieren wier gedrag of uiterlijk iets zei over hun karakter of voorkomen. Dit is een vaststaand taalkundig gegeven.
Zeer waarschijnlijkDe meest voor de hand liggende verklaring is dat 'De Pauw' een bijnaam was voor iemand die zich gedroeg als een pauw: opzichtig gekleed, ijdel, trots of overdreven zelfverzekerd in zijn optreden. In een tijd waarin kleding en houding veel zeiden over iemands plaats in de gemeenschap, was een vergelijking met de pronkzieke pauw een treffende, licht spottende typering. Zulke bijnamen ontstonden spontaan in dorpen en steden, uitgesproken door buren, klanten of collega's, en bleven aan een persoon en later aan diens nakomelingen kleven. Deze verklaring wordt door veel naamkundigen als de waarschijnlijkste beschouwd, al valt met zekerheid nooit vast te stellen welk specifiek kenmerk bij een individuele naamdrager de doorslag gaf.
Zeer waarschijnlijkEen tweede, eveneens plausibele verklaring is dat de naam verwees naar een uithangteken of huisnaam. In middeleeuwse steden hadden huizen, herbergen en werkplaatsen vaak geen nummer maar een beeldmerk boven de deur, en een geschilderde of gebeeldhouwde pauw was een geliefd motief vanwege zijn decoratieve kracht. Wie 'in de Pauw' woonde of werkte, kon vernoemd worden naar dat pand, en die aanduiding kon vervolgens overgaan op de familie, ook als men later verhuisde. Dit verklaringspatroon is voor tal van Vlaamse namen met een lidwoord goed gedocumenteerd, en is dus geen verre veronderstelling, maar het is voor De Pauw specifiek niet met zekerheid aan te tonen zonder archiefonderzoek per familietak.
HypotheseDaarnaast bestaat de mogelijkheid dat de naam duidde op het beroep van pauwenhouder of pauwenhandelaar. Pauwen werden in de middeleeuwen en de vroegmoderne tijd gehouden als statussymbool op kastelen en bij welgestelde huishoudens, en ook als delicatesse op feestelijke tafels, waarbij het vlees vaak weer in de originele veren werd opgediend voor het effect. Iemand die deze dieren fokte, verzorgde of verhandelde, kon daaraan zijn bijnaam ontlenen. Dit is een reëel denkbaar scenario, maar aanzienlijk minder wijdverbreid dan de bijnaam-op-karakter of de huisnaamverklaring, simpelweg omdat pauwen zeldzamer en kostbaarder waren dan gewoon vee en dus minder mensen er hun brood mee verdienden. Deze verklaring blijft daarom een hypothese.
VastgesteldDe overgang van losse bijnaam naar vaste, erfelijke familienaam voltrok zich in de Vlaamse gewesten geleidelijk tussen ruwweg de twaalfde en de zestiende eeuw, in een periode waarin steden groeiden, administratie belangrijker werd en het praktisch nut van een vaste tweede naam toenam voor belastingheffing, eigendomsregistratie en rechtspraak. Wat aanvankelijk een persoonlijke, soms speelse aanduiding was, werd zo van generatie op generatie doorgegeven, los van de vraag of latere naamdragers zelf nog iets pauwachtigs hadden. Dit algemene proces van naamvorming is voor Vlaanderen goed gedocumenteerd, al is het exacte moment waarop de naam De Pauw zich bij een specifieke familie vastzette niet met precisie te reconstrueren.
Zeer waarschijnlijkDat de naam zich vooral in Oost- en West-Vlaanderen concentreerde en concentreert, past bij het algemene beeld dat namen met het lidwoord 'de' gevolgd door een dier- of eigenschapswoord typisch zijn voor het Vlaamse taalgebied, terwijl in andere delen van de Lage Landen vaak andere naamvormingspatronen overheersten, zoals patroniemen op -sen of -zoon. De regionale spreiding van De Pauw weerspiegelt dus niet zozeer een historische gebeurtenis als wel een taalkundige mode die in dat gebied gangbaar was. Latere migratie, onder meer naar Frans-Vlaanderen, Nederland en overzee naar Noord-Amerika, verklaart de huidige verspreiding van de naam buiten haar kerngebied, doorgaans als gevolg van economische migratie of emigratiegolven in de negentiende en twintigste eeuw.
VastgesteldIn de loop der eeuwen is de spelling van de naam gevarieerd tussen onder meer 'De Pauw', 'Depauw' en verwante vormen, wat typisch is voor namen uit een tijd waarin spelling nog niet gestandaardiseerd was en klerken, pastoors en ambtenaren namen fonetisch optekenden zoals zij ze hoorden. Pas met de invoering van de burgerlijke stand onder Napoleon, begin negentiende eeuw, werden schrijfwijzen definitief vastgelegd in officiële registers, waarna spellingvarianten binnen één familie zich niet meer wijzigden maar wel tussen verschillende families konden blijven bestaan. Dit verklaart waarom naast elkaar bestaande vormen als De Pauw en Depauw vandaag niet noodzakelijk wijzen op een gemeenschappelijke recente voorouder.
HypotheseGezien het feit dat de bijnaam op meerdere, onafhankelijke plaatsen en momenten kan zijn ontstaan, bij verschillende personen die toevallig als pronkerig, statig of als pauwenhouder werden gezien, ligt het voor de hand dat de huidige dragers van De Pauw niet van één enkele stamvader afstammen, maar van meerdere, van elkaar onafhankelijke families die onafhankelijk van elkaar dezelfde treffende vogelvergelijking kregen toegekend. De relatief hoge frequentie van de naam in Vlaanderen vandaag ondersteunt dat beeld: een naam die zo vaak voorkomt, wijst gewoonlijk op meervoudig, verspreid ontstaan eerder dan op explosieve groei van één familielijn.